خشک کن وسیله ای مکانیکی است که از گرما برای تبخیر و حذف رطوبت (معمولاً آب یا سایر اجزای مایع فرار) از یک ماده استفاده می کند و در نتیجه یک ماده جامد با مقدار رطوبت مشخص به دست می آورد. این یک نوع تجهیزات مکانیکی است که برای دستیابی به فرآیند خشک کردن مواد استفاده می شود.
خشککنهای مدرن در ابتدا از خشککنهای دستهای-با کارکرد ثابت- استفاده میکردند. استفاده از خشککنهای تونلی در اواسط قرن نوزدهم، توسعه خشککنها را از عملیات دستهای به کار مداوم نشان داد. اکثر محصولات صنعتی در برخی از مراحل تولید نیاز به خشک شدن دارند و مواد برای پردازش، شکل دهی یا دانه بندی به رطوبت خاصی نیاز دارند. خشککنها را میتوان بر اساس ویژگیهای مختلفی مانند فرآیند کار، فشار عملیاتی، روش گرمایش، حرکت مواد مرطوب یا ساختار طبقهبندی کرد.
